c-box ကေလးမွာ ေပ်ာ္စရာေလးေတြျဖစ္ေအာင္ emoticons ေလးေတြ ေျပာင္းေပးထားပါတယ္... ႐ိုက္ရမယ့္စာေလးေတြနဲ႔ ေပၚလာမယ့္ အ႐ုပ္ကေလးေတြတြဲတင္ေပးထားတယ္ေနာ္...

/love

/mwah

/meow

/money

/pls

/dance

/sing

တစ္ဖြဲ႕လံုး နႏၵာ့ကို လွည့္ၾကည့္ၾကသည္.. အမွန္ေတာ့ နႏၵာအေတြး နယ္ခ်ဲ႕ေနရင္း ခလုတ္တိုက္မိလို႔ လန္႔ျပီးေအာ္ျခင္းသာ… နႏၵာတို႔တစ္ဖြဲ႕လံုး ဝါးကနဲ ပြဲက်သြားသည္… နႏၵာလဲရွက္ရွက္ႏွင့္ သူတို႔နဲ႔အတူေရာျပီး ရယ္မိေလသည္… နႏၵာ့ကိုစိုးရိမ္တစ္ၾကီး ၾကည့္ေနသူတစ္ေယာက္ေတာ့ရွိသည္…. ကာရံ…….

နႏၵာ ကာရံကို ေမးခ်င္သည္… နႏၵာေခ်ာ္လဲျပီးေအာ္ေတာ့ ဘာလို႔မရယ္တာလဲလို႔… “ထားလိုက္ပါေလ… သူဘာသာမရယ္ခ်င္လို႔ မရယ္တာေပါ့ … ငါနဲ႔ဘာဆိုင္လို႔လဲ” ဟုနႏၵာေတြးလိုက္သည္… ေနာက္ေတာ့လဲ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္ကာနႏၵာတို႔ camp ခ်ထားရာေနရာကို ျပန္လာေလသည္….

အရာအားလံုးဟာ ပံုမွန္အတို္င္းပဲလို႔ နႏၵာသိသည္… ဒါေပမယ့္ နႏၵာ့စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခုေၾကာင့္ စိတ္ေတြေလးေနသည္… ဘာေၾကာင့္လဲေတာ့ အတိအက်မသိ….

“နႏၵာ….”

“ေၾသာ္… ကာရံ… း) .. မအိပ္ေသးဘူးလား”

“ဟားဟား…. ကၽြန္ေတာ္ကအျမဲေနာက္က်မွ အိပ္တတ္တာ နႏၵာရဲ႕… ” “ဒါနဲ႔ နႏၵာေနေကာင္းပါတယ္ေနာ္… ၾကည့္ရတာ ျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္နဲ႔”

“ဟာ.. ေနေကာင္းပါတယ္… လမ္းေလွ်ာက္ထားတာ မ်ားလို႔ေျခေထာက္ေတြ နာေနတာပဲ ရွိတာ”

@_@  <<< (ကာရံ :P)

ကာရံခ်က္ျခင္း တည္သြားသည္… သူေခ်ာ္လဲတုန္းက ၾကည့္တဲ့စိုးရိမ္ေနတဲ့ မ်က္ဝန္းေတြ…. ဒီမ်က္ဝန္းေတြကို နႏၵာ ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိသည္…

“ဘာျဖစ္လို႔လဲ ကာရံ….”

“ေၾသာ္.. ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး… နႏၵာ အိပ္ေတာ့ေလ မနက္က် အိပ္ေရးမဝ ျဖစ္ေနဦးမယ္...”

“ဟုတ္ကဲ့” ဟုေျပာျပီးနႏၵာ တဲထဲဝင္လာလိုက္သည္ … အိပ္လို႔ေတာ့မေပ်ာ္ေျခ… နႏၵာေျခေထာက္ေတြ အရမ္းနာေနသည္…. ဒီေလာက္ကေလး လမ္းေလွ်ာက္တာေတာင္ မခံႏိုင္တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ အျပစ္တင္မိသည္….

ေနာက္တစ္ေန႔ ေန႔ခင္းဘက္ေလာက္ သူတို႔အားလံုး အိမ္ျပန္ေရာက္ၾကသည္…. ထိုေန႔ညနႏၵာ ဖ်ားေလေတာ့သည္… အစကေတာ့ ေဖေဖက ခရီးပန္းလာလို႔ဟုထင္သည္… ေနာက္ေတာ့ ကိုယ္ပူတာက်မသြား…. ပိုဆိုးလာသည္…. ဒီေန႕ နဲ႔ဆို သံုးရက္႐ွိျပီ…. တစ္ခါတစ္ေလ အဖ်ားတတ္ျပီး ဂေယာင္ဂတမ္းေတြ ေအာ္သည္အထိဆိုးလာသည္…

(အပိုင္း - ၃ ဆက္ရန္…)

ပူလာအိုပင္ႏွင့္မၾကားရ မျမင္ရေသာ ပရေလာက (အပိုင္း - ၂) ကို ေရးစရာ report ကေလးေတြျပီးရင္ တင္ပါ့မယ္... report ေတြကလဲ ေတာ္ေတာ္မ်ား ေနေတာ့ အေရးၾကီးတာ တစ္ခုျပီးရင္ အပိုင္း ၂ ဆက္ေရးပါမယ္ ေနာ္.. ပရိတ္သတ္ႀကီး စိတ္ဆိုးရဘူး ေနာ္.. ကြိကြိ... ^-^ ... အခု အေျခအေန အရဆိုရင္ေတာ့ ဗုဒၶဟူးေန႔ ညေတာ္ေတာ္ မိုးခ်ဳပ္ရင္ တင္ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္... ဟီးဟီး... မၾကာမီ လာမည္... ေမွ်ာ္ခ်င္ေမွ်ာ္ မေမွ်ာ္ခ်င္ေန...

“ဟင့္အင္း.. ေဖေဖ .. သမီးသြားမွျဖစ္မွာ..”

နႏၵာအေၾကာက္အကန္ျငင္းမိသည္… ဟုတ္တယ္ေလ… အခုပဲ ပိုလီေနာက္ဆံုးႏွစ္ ေရာက္ေနျပီ… ဒီႏွစ္ညအိပ္သံုးရက္ ခရီးေလးကို ေဖေဖ မလႊတ္တာမတရားဘူး… ဒါေပမဲ့ ေဖေဖက နႏၵာ့ကိုအတင္းအက်ပ္ ပိတ္ပင္မွာ မဟုတ္မွန္း နႏၵာေကာင္းေကာင္းသိသည္… ေမေမေနမေကာင္းလို႔ နႏၵာကိုေဝးေဝးလံလံ မသြားေစခ်င္ေနမွန္းလဲသိသည္… ဒါေပမဲ့မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ… သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးကို လိုက္ျဖစ္ေအာင္လိုက္မယ္လို႔ ကတိေပးၿပီးသြားၿပီ… ေနာက္ဆံုးေတာ့လဲ နႏၵာသြားမယ္ဆို ေဖေဖခြင့္ျပဳရမွာပဲ…

“သမီးေရ… နႏၵာ… ကဗ်ာ့ဆီကဖုန္း” “ဟုတ္ကဲ့.. ေဒၚေလး” … ကဗ်ာကနႏၵာ့သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ခ်စ္စရာအေကာင္းဆံုး… ႏွစ္ေယာက္စလံုးက စိတ္တူကိုယ္တူဆိုေတာ့ သေဘားထားခ်င္းတုိက္ဆိုင္ျပီး ေတာ္ေတာ္တြဲမိသည္… အခုပူလာအိုပင္ကိုသြားဖို႔ လိုက္မွာေသခ်ာသြားတာ ငါးေယာက္႐ွိျပီျဖစ္ေၾကာင္း ကဗ်ာက လွမ္းအေၾကာင္းၾကားျခင္းျဖစ္သည္… ျပီးေတာ့ယူသြားရန္လိုအပ္သည့္ ပစၥည္းတခ်ိဳ႕ကိုလည္း မေမ့ရန္မွာေနျခင္းျဖစ္သည္…

ပူလာအိုပင္သို႔ သြားမည့္အုပ္စုတြင္ နႏၵာအပါအဝင္ မိန္းကေလးသံုးေယာက္ႏွင့္ ေယာက္်ားေလး ႏွစ္ေယာက္ပါမည္ ျဖစ္သည္… မနက္ျဖန္သြားရေတာ့မည္ဆိုေတာ့ နႏၵာစိတ္လႈပ္႐ွားေနမိသည္… နႏၵာတို႔ အစီအစဥ္ဆြဲထား သေလာက္ကေတာ့ ႏွစ္ညအိပ္မည္ျဖစ္ျပီး ဒုတိယညတြင္ night walk ေလွ်ာက္မည္ဟု စီစဥ္ထားသည္… နႏၵာတို႔ တစ္ဖြဲ႔လံုးက စြန္႔စားရတာၾကိဳက္သည္… ဒါေၾကာင့္လဲသူတို႔ တစ္ဖြဲ႕လံုး Adventure Seekers ဆိုတဲ့အဖြဲ႕ကိုဝင္ထားတာေပါ့… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ နႏၵာကေတာ့ ဒုတိယည လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ဖို႔ကို စိတ္အားသန္ေနသည္…

နႏၵာတို႔ေရာက္လာပါျပီ… ပထမေန႔ေတာ့ အားလံုးလဲပင္ပန္းေနၾကသည္… ေရာက္ကတည္းက အနားယူၾကျပီး ညေန စက္ဘီးစီးဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကသည္… ေရဘူး ေခၽႊးသုတ္ပုဝါ အကုန္ပါသည္… အုပ္စုလိုက္စီးၾကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းသည္… း) … ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေရမိုးခ်ိဳးျပီး ေနာက္တစ္ေန႔ အတြက္ အစီအစဥ္ေတြကို ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္တဲ့ ကာရံက ေသခ်ာရွင္းျပသည္… ကာရံက နႏၵာတို႔အုပ္စုတြင္ အသက္အၾကီးဆံုး… ျပီးေတာ့သူက ကဗ်ာ့အစ္ကိုေလ… အရင္ထဲကလဲ ဒီလို Camp မ်ိဳးေတြထြက္ဖူးေတာ့ နႏၵာတို႔ထက္ေတာ့ အေတြ႕အၾကံဳ႐ွိတာေပါ့…

ကာရံက နႏၵာတို႔အားလံုးကို သတိ ဝိရိယ ႐ွိၾကဖို႔ႏွင့္ တစ္ခုခုဆို တစ္ဖြဲ႕လံုးကိုေျပာဖို႔ မွာေနေလသည္… ေနာက္ျပီး ၂နာရီေလာက္ ေတာထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္မွာဆိုေတာ့ ေျမြပါးကင္းပါးသတိထားဖို႔ အဝတ္အစားေတြကိုလဲ ထူထူနဲ႔လံုလံုျခံဳျခံဳ ဝတ္ဖို႔ လည္းမွာေသးသည္… း) .. အားလံုးတူတူသြားၾကရေတာ့ ဘာမွေတာ့ေၾကာက္စရာမ႐ွိဘူးေပါ့… ဒါေပမဲ့ ပူလာအိုပင္ဆိုတာ အရင္ထဲက သရဲတေစၦေတြနဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး နာမည္ၾကီးေနေတာ့ နႏၵာနည္းနည္းေတာ့ ေၾကာက္မိတာ ဝန္ခံပါတယ္… သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားၾကီးပါတာပဲ ဘာျဖစ္မွာမို႔လဲဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေျပာရင္း အားတင္းလိုက္သည္…

ညအေမွာင္က တိတ္ဆိတ္လြန္းေနသည္…. ေတာထဲေရာက္ေနလို႔ပဲလား ညကပဲေမွာင္မိုက္လြန္းတာလား နႏၵာ မေျပာတတ္ေတာ့… ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္ေတာ့.. လေရာင္မေျပာနဲ႔ ၾကယ္ေလးေတြေတာင္နႏၵာတို႔အုပ္စုကို ဥေပကၡာျပဳထားၾကသည္… လမ္းေလွ်ာက္သံ ႏွင့္ ပုရစ္ကေလးေတြ ေအာ္သံမွအပ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုး ၿငိမ္သက္ျခင္းအတိ….

“အား!!!”

နႏၵာ့ဆီမွ စူးစူးဝါးဝါးေအာ္သံ…

(အပိုင္း - ၂ ဆက္ရန္…)

(ဒီ ပို႔စ္ကေလးက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ တကယ္ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ပါ… ႏွင္းဆီျဖဴရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းကိုေတာ့ နႏၵာ အျဖစ္အမည္ေျပာင္းလဲ ေရးထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္… )

....*♥♥♣♥♫♥♥♫♥♥♫ ♥♣♥♥*

စိတ္ညစ္လိုက္တာ… T~T ဘေလာဂ့္ေလး side bar မွာ သီခ်င္းေလးေတြထဲ့ခ်င္လို႔ ဟာကို အဆင္ကို မေျပဘူး… ဟြန္း… ထည့္ခ်င္တဲ့ သီခ်င္းကို ရွာမေတြ႕ရတာနဲ႕ ဖြင့္လို႔ မရတာနဲ႔… ေနာက္ဆံုးေတာ့ လက္ေလွ်ာ့လိုက္တယ္… ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလဲ ဒီေလာက္ ပိန္းရလားလို႔ အျပစ္တင္မိတယ္… T~T ေနာက္မွပဲ ထပ္ၾကိဳးစားျပီးရေအာင္လုပ္ပါမယ္… း)

အခုအဲလို ျပႆနာေတြျဖစ္ေတာ့ စာေရးခ်င္စိတ္က ကုန္သြားေရာ… ဒါေပမဲ့လဲ ေၾသာ္ မေရးတာၾကာေတာ့ ပရိတ္သတ္ၾကီး လြမ္းေနေတာ့မယ္ ဆိုျပီး (မလြမ္းလဲ လြမ္းတယ္လို႔ လိမ္လိုက္ပါ.. ေနာ္.. xD) စိတ္ညစ္ရတဲ့ အေၾကာင္းေလးထိုင္ေရးေနတာ… ဟီးဟီး…

ျပီးေတာ့ရွိေသးတယ္… စာလုပ္စရာ… သို႔ေသာ္လည္း ပ်င္းရိမႈဒဏ္ကို တြန္းလွန္ႏိုင္စြမ္းက negative အေနအထားမွာ ေရာက္ေနေသာေၾကာင့္ စာမလုပ္ပဲ… ဘေလာဂ့္ထိုင္ေရးေနျခင္းျဖစ္ပါတယ္…

ဒီဘေလာဂ့္ေလးကို လာဖတ္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလဲ ေက်းဇူး အထူးတင္ရွိပါေၾကာင္း………

ႏွစ္သစ္ေရာက္ေတာ့မွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ စိတ္သစ္ကိုယ္သစ္နဲ႔ (ရည္းစားေတာ့အသစ္လုပ္နဲ႕ ေနာ္ ဟြန္႔… :P) ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး (ေမာ္ေတာ္ကားၾကီးနဲ႔) ျဖတ္သန္းႏိုင္ပါေစ လို႔ ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းလိုက္ပါေၾကာင္း……

ႏွင္းဆီျဖဴကေတာ့ ႏွစ္သစ္ count down ကို အိမ္မွာ စားလိုက္ အိပ္လိုက္နဲ႔ ဆင္ႏႊဲဖို႔ အစီအစဥ္ရွိေၾကာင္း……

သတင္းအစံုအလင္မွာ… တူနယ္တူနယ္ တူနယ္တူနယ္ တူနယ္တူနယ္ ေျပာင္… တူနယ္တူနယ္ တူနယ္တူနယ္ တူနယ္တူနယ္ ေျပာင္…

:P

:P

:P

:P

ေပါလိုက္တာေနာ္… ႐ုပ္ကေလးကေခ်ာသေလာက္… မထင္ရဘူး…… :P xD

ႏွင္းဆီ မျဖဴ႕တျဖဴ :P

(ဒီတစ္ရက္ကေတာ့ နဲနဲ ေဆးလႈပ္မေသာက္မိလို႔ ခြင့္လႊတ္ေပးလိုက္ၾကပါရွင္… ) ^_____^V

ေကာ့ညႊတ္ ႐ွည္လ်ားတဲ့

မ်က္ေတာင္နက္နက္ႀကီးေတြနဲ႔

အေရာင္တစ္လဲ့လဲ့

ေတာက္ေနတဲ့

မ်က္ဝန္းတစ္စံုရဲ႕ အ႐ွင္သခင္…

ႏွင္းဆီေရာင္ သန္းေနတဲ့

ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးတစ္စံုနဲ႔

ၾကည္လင္ျပတ္သားျပီး

ယံုၾကည္မႈ အျပည့္ပါတဲ့

စကားသံခ်ိဳခ်ိဳတို႔ရဲ႕ အ႐ွင္သခင္…

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့..

ေႏွာင္း.. ဆိုတဲ့ မာနနတ္သမီးေလးဟာ

ဘယ္ေတာ့မွ အ႐ႈံမေပးဘူးဆိုျပီး

အားတင္းထားရက္နဲ႔

ဒီကံၾကမၼာဆိုတာၾကီးကို

အေလွ်ာ့ေပးလိုက္ေတာ့မွာလားကြာ…

တကယ္လဲ႐ႈံးသြားပါျပီ…

ဒါေပမဲ့ ေႏွာင္းရယ္…

ေပ်ာ္႐ႊင္မႈဆိုတာထက္

ျမင့္ျမတ္ျခင္းကို တန္ဖိုးထားခဲ့တဲ့ ကိုယ္ကေတာ့…

မင္းလူ႔ေလာကၾကီးက

ထြက္သြားရေတာ့မယ္မွန္း သိသိၾကီးနဲ႔ေတာင္

“ေႏွာင္းကိုခ်စ္တယ္”လို႔ ေျပာမထြက္ခဲ့တဲ့

ငမိုက္တစ္ေကာင္ရယ္ပါ……

(ဒီကဗ်ာေလးကို ဂ်ဴး ရဲ႕ နံရံ၏အျခားတစ္ဖက္ ဆိုတဲ့ ဝတၳဳေလးကို ဖတ္လို႔အျပီး ေရးထားတာပါ… အရမ္းေကာင္းတဲ့ ဝတၳဳေလးတစ္ပုဒ္ပါ… ေလာကၾကီးရဲ႕ မတရားမႈေတြ ဆန္းၾကယ္မႈေတြကို ပံုေဖာ္ထားပါတယ္… ဝတၳဳေလးက စိတ္ဝင္စားစရာလဲေကာင္းပါတယ္… ဝတၳဳေလးကို ဖတ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီေနရာမွာ download ခ်ႏိုင္ပါတယ္…)

သူမအေၾကာင္း ေျပာျပရရင္ေတာ့ အမ်ားၾကီးပဲေပါ့ဗ်ာ… သူမဆိုတာ ဘယ္သူျဖစ္ရမွာလဲ… ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းခ်စ္ရတဲ့ သူမေပါ့… သူမကို စေတြ႕တဲ့ေန႔က ကၽြန္ေတာ္မနက္ေစာေစာ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ဖို႔ စိတ္မပါတပါနဲ႔ အိမ္ကထြက္လာတာေလ… ဟိုသီခ်င္းေလးထဲကလိုေပါ့… ဟဲဟဲ… “ေကာင္းကင္ျပာျပာႀကီးရဲ႕ေအာက္မွာ… ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူကို စေတြ႕ခဲ့…” … xD

သူမအဲ့ဒီေန႔က အရမ္းလွတယ္ဗ်ာ… သူမဝတ္ေနက် ဆြဲၾကိဳးအနက္ေရာင္ကေလးက သူမရဲ႕လည္တိုင္ျဖဴျဖဴေလးမွာ အထင္းသား… သူမရဲ႕ဆံႏြယ္ေရႊဝါေရာင္ေလးေတြက ေျပးလိုက္တိုင္း ေလထဲမွာတလြင့္လြင့္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားႏုႏုေလးကို ဖမ္းစားသြားလိုက္တာ… ေျပာရက္စရာ မရွိေအာင္လွတဲ့သူမကို ကၽြန္ေတာ့္မွာ နာမည္ေလးေမးၾကည့္မိဖို႔ေတာင္ မဝံ့မရဲနဲ႔… အခုဆိုသူမကိုခ်စ္ခဲ့တာ သံုးလေက်ာ္ေက်ာ္ ရွိေတာ့မယ္… အခုထိ “သူမ” ဆိုတဲ့ နာမ္စားေလးေနရာမွာ အစားထိုးစရာ မရွိေသးဘူး… ကၽြန္ေတာ္ညံ့ပါတယ္… သူမရဲ႔ စိမ္းဖန္႔ဖန္႔ မ်က္ဝန္းဝိုင္းဝိုင္းေလးေတြနဲ႔ ၾကည့္လိုက္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အသက္႐ွဴေတြေတာင္ မွားျပီး ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိနဲ႔… ကၽြန္ေတာ္ကိုက အသံုးမက်တာ…

ဒီေန႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မရ ရေအာင္စကားေျပာမယ္ဗ်ာ… ဟီးဟီး… အဲဒါေၾကာင့္ မနက္အိပ္ရာႏိုးထဲက ဂနာမၿငိမ္ ျဖစ္ေနတာေပါ့… အိမ္ကလူေတြေတာင္ သတိထားမိပံုရတယ္… မနက္စာ ႏြားႏို႔ေသာက္ျပီးတာနဲ႔ သတင္းစာ သြားေကာက္ျပီး ဖတ္တာလဲမဟုတ္ပဲနဲ႔… ဟိုေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္လုပ္ေနတာ… သူမလာခါနီး အခ်ိန္ေလာက္ မွန္းျပီး အိမ္ကေန အေျပးကေလးထြက္လာမိတယ္…

ေကာင္းကင္ၾကီးက ဒီေန႔မွ ပိုလွေနသလိုပဲ… ဒီေန႔ေတာ့ သူမနာမည္ေလး မရ ရေအာင္ေမးရမယ္… သူမလာေနက် လမ္းကေလးထဲကို ခ်ိဳးဝင္လိုက္တယ္… ရင္ေတြခုန္လိုက္တာ… သူမ… သူမ… ဟင္… ?!?!?! … သူမအရမ္း႐ွက္သြားတယ္… မ်က္ႏွာေလးကို ရဲလို႔… ကၽြန္ေတာ္ကလဲ ကၽြန္ေတာ္ပဲ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ သူမ႐ွဴ႐ွဴးေပါက္ေနတာနဲ႔သြားတိုးတယ္… >_< … ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တဲ့စကားေတြအကုန္ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိ ေပ်ာက္ကုန္တယ္… သူမလဲ ႐ွက္႐ွက္နဲ႔ သူမသခင္ကို ျပီးျပီ ဆိုတဲ့သေဘာနဲ႔ ေျပာလိုက္တယ္ … “ဝုတ္ဝုတ္” တဲ့… သူမရဲ႕႔ စိမ္းဖန္႔ဖန္႔ မ်က္ဝန္းဝိုင္းဝိုင္းေလးေတြကလဲ ႐ွက္႐ွက္နဲ႔ မ်က္လႊာကေလးခ်လို႔… ကၽြန္ေတာ္ အနားကထြက္သြားတယ္… ဟင္း… ဒီေန႕လဲလြဲ ျပန္ျပီ… တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ သူမကို ခ်စ္တဲ့အေၾကာင္းေတြ သူမ သိေအာင္ေျပာျပမွာပါဗ်ာ……

(ရယ္ေသာသူ အသက္႐ွည္၏တဲ့ ဟီးဟီး… ေပါေသာသူ အသက္ပို ႐ွည္၏ တဲ့ :P )

နင္ရက္စက္လိုက္တာ

ငါႏွလံုးသားျဖဴျဖဴကိုမွ

ေသြးခ်င္းခ်င္းနီေအာင္

လုပ္ရက္တယ္…

ငါနင့္ကိုမမုန္းပါဘူး

နာၾကည္း႐ံုသက္သက္ပါ

နင္မရွိလဲ ငါ့ႏွလံုးသားက

ခုန္ေနမွာပဲ…

နင့္နံမည္ပါတဲ့

ငါ့ဒိုင္ယာရီထဲက

စာမ်က္ႏွာေတြ

မီးေလာင္ျပာက်သြားၿပီ…

ငါ့အတိတ္မွာ

နင္မရွိေတာ့သလို

ငါ့အနာဂတ္ကလဲ

နင္နဲ႔မဆိုင္ေတာ့ဘူး…

ငါ့မ်က္ဝန္းတစ္စံုဟာ

မ်က္ရည္ေတြခမ္းတဲ့အထိ

ငိုခဲ့ၿပီးျပီပဲ..

သြားပါေတာ့

ငါ့ႏွလံုးသားက

နင့္ကို ရာသက္ပန္

ban လိုက္ျပီ… :P

ႏွင္းဆီျဖဴ  

____________________________________________________

နင္ Telepathy ဆိုတာၾကားဖူးလားဟင္… လူတစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ စိတ္ခ်င္းဆက္သြယ္တဲ့ သေဘာမ်ိဳးတဲ့... စိတ္စြမ္းအားေကာင္းတဲ့ လူတစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ တစ္ျခားသူတစ္ေယာက္ကို စိတ္နဲ႔စကားေတြေျပာလို႔ရတယ္တဲ့…

အဲ့ဒီ Telepathy ကိုသာမန္လူေတြလဲ ခံစားလို႔ရတတ္တယ္တဲ့… တစ္စံုတစ္ေယာက္က ကိုယ့္အေၾကာင္းကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ စဥ္းစားေနတဲ့ အခါမွာ အဲဒီတစ္စံုတစ္ေယာက္ကို အိပ္မက္မက္တတ္တယ္တဲ့…

ငါဒီအေၾကာင္းေတြ ေျပာျပေတာ့ နင္ကရယ္တယ္… း) … နင့္လို လက္ေတြ႕ဆန္တဲ့လူတစ္ေယာက္က ဒီလိုအေၾကာင္းေတြ မယံုတာ သဘာဝက်ပါတယ္ေလ…

ငါတစ္ခုပဲ ေတာင္းဆိုခ်င္တယ္… နင့္ကို ငါ့အိပ္မက္ထဲမွာ ညတိုင္းေတြ႕ပါရေစ… ^-^

( ဘာေလးမွန္းေတာ့သိဘူး… စိတ္ထဲေပၚလာလို႔.. ေရးလိုက္တာ.. ကဗ်ာလဲ မဟုတ္ ဝတၳဳလဲ မဟုတ္… အူေၾကာင္ေၾကာင္ စာပိုဒ္ကေလးတစ္ခု အေနနဲ႔ စာဖတ္သူရဲ႕ ရင္ထဲကို ခံစားခ်က္ ပိစိေကြးေလး ေရာက္သြားတယ္ဆို ေက်နပ္ျပီ… ^^ )

”က်ိန္စာသင့္ႏွလံုးသား”

ေ႐ွးဘဝက က်ိန္္စာသင့္ခဲ့လို႔

နင့္ကိုမွ ခ်စ္တတ္ခဲ့တာလား…

တကယ္ဆို ငါ့ရင္ဘတ္ထဲက

တစ္ဒုတ္ဒုတ္ ခုန္ေနတဲ့

ႏွလံုးသားတစ္စံုဟာ …

နင့္အတြက္ ယဇ္ပူေဇာ္ဖို႔

ေမြးဖြားလာတာပါ....

နင္ငါ့ကို ခ်စ္လားလို႔ မေမးေတာ့ဘူး…

ငါ့အတြက္ေတာ့ ငါ့ဘက္က

ခ်စ္ခြင့္႐ွိေန႐ံုနဲ႔တင္ လံုေလာက္ပါျပီ…

ငါတို႔ေတြ ၾကယ္ေလးေတြေၾကြတာနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ အေၾကာင္းေတြ အမ်ားၾကီးေျပာမိၾကတယ္……

တခ်ဳိ႕က ၾကယ္ေၾကြတာေတြ႕လို႔ ဆုေတာင္းရင္ ဆုေတာင္းျပည့္တယ္တဲ့…..

တခ်ဳိ႕က ၾကယ္ေလးတစ္ပြင့္စီ တစ္ပြင့္စီ တိုင္းဟာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္ဝိညာဥ္တဲ့……

တခ်ဳိ႕လူေတြကေတာ့ ၾကယ္ေၾကြတယ္ဆိုတာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္ဆုံး႐ွံဳးသြားလို႔တဲ့… ဒါေၾကာင့္ ၾကယ္ေၾကြတာေတြ႕လို႔ ဆုေတာင္းရင္ ဆုေတာင္းျပည့္ေပမဲ့ ေတာင္းလိုက္တဲ့ ဆုနဲ႔ညီမွ်တဲ့ ေပးဆပ္မႈနဲ႔ ျပန္ေပးဆပ္ရ တတ္တယ္တဲ့……

နင္ေျပာဖူးတယ္ေနာ္… ၾကယ္ေၾကြလို႔ဆုေတာင္းလဲ ျပည့္ခ်င္မွျပည့္တာပါတဲ့…. ဒီလိုနဲ႔ ၾကယ္ေတြေၾကြတိုင္း နင္ဆုမေတာင္းခဲ့ဘူး….

ငါကေတာ့ ၾကယ္ေၾကြတိုင္းဆုေတာင္းမိတယ္….. ဘာဆုေတာင္းလဲေတာ့ မေျပာပါရေစနဲ႔ေနာ္…. ဒါေပမဲ့ အဲဒီဆုေတာင္းအတြက္ ငါအသက္ကို ေပးရလဲတန္တယ္… နင့္ကိုငါ အရမ္းခ်စ္တယ္……

ႏွင္းဆီျဖဴ