သူမအေၾကာင္း ေျပာျပရရင္ေတာ့ အမ်ားၾကီးပဲေပါ့ဗ်ာ… သူမဆိုတာ ဘယ္သူျဖစ္ရမွာလဲ… ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းခ်စ္ရတဲ့ သူမေပါ့… သူမကို စေတြ႕တဲ့ေန႔က ကၽြန္ေတာ္မနက္ေစာေစာ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ဖို႔ စိတ္မပါတပါနဲ႔ အိမ္ကထြက္လာတာေလ… ဟိုသီခ်င္းေလးထဲကလိုေပါ့… ဟဲဟဲ… “ေကာင္းကင္ျပာျပာႀကီးရဲ႕ေအာက္မွာ… ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူကို စေတြ႕ခဲ့…” … xD

သူမအဲ့ဒီေန႔က အရမ္းလွတယ္ဗ်ာ… သူမဝတ္ေနက် ဆြဲၾကိဳးအနက္ေရာင္ကေလးက သူမရဲ႕လည္တိုင္ျဖဴျဖဴေလးမွာ အထင္းသား… သူမရဲ႕ဆံႏြယ္ေရႊဝါေရာင္ေလးေတြက ေျပးလိုက္တိုင္း ေလထဲမွာတလြင့္လြင့္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားႏုႏုေလးကို ဖမ္းစားသြားလိုက္တာ… ေျပာရက္စရာ မရွိေအာင္လွတဲ့သူမကို ကၽြန္ေတာ့္မွာ နာမည္ေလးေမးၾကည့္မိဖို႔ေတာင္ မဝံ့မရဲနဲ႔… အခုဆိုသူမကိုခ်စ္ခဲ့တာ သံုးလေက်ာ္ေက်ာ္ ရွိေတာ့မယ္… အခုထိ “သူမ” ဆိုတဲ့ နာမ္စားေလးေနရာမွာ အစားထိုးစရာ မရွိေသးဘူး… ကၽြန္ေတာ္ညံ့ပါတယ္… သူမရဲ႔ စိမ္းဖန္႔ဖန္႔ မ်က္ဝန္းဝိုင္းဝိုင္းေလးေတြနဲ႔ ၾကည့္လိုက္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အသက္႐ွဴေတြေတာင္ မွားျပီး ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိနဲ႔… ကၽြန္ေတာ္ကိုက အသံုးမက်တာ…

ဒီေန႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မရ ရေအာင္စကားေျပာမယ္ဗ်ာ… ဟီးဟီး… အဲဒါေၾကာင့္ မနက္အိပ္ရာႏိုးထဲက ဂနာမၿငိမ္ ျဖစ္ေနတာေပါ့… အိမ္ကလူေတြေတာင္ သတိထားမိပံုရတယ္… မနက္စာ ႏြားႏို႔ေသာက္ျပီးတာနဲ႔ သတင္းစာ သြားေကာက္ျပီး ဖတ္တာလဲမဟုတ္ပဲနဲ႔… ဟိုေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္လုပ္ေနတာ… သူမလာခါနီး အခ်ိန္ေလာက္ မွန္းျပီး အိမ္ကေန အေျပးကေလးထြက္လာမိတယ္…

ေကာင္းကင္ၾကီးက ဒီေန႔မွ ပိုလွေနသလိုပဲ… ဒီေန႔ေတာ့ သူမနာမည္ေလး မရ ရေအာင္ေမးရမယ္… သူမလာေနက် လမ္းကေလးထဲကို ခ်ိဳးဝင္လိုက္တယ္… ရင္ေတြခုန္လိုက္တာ… သူမ… သူမ… ဟင္… ?!?!?! … သူမအရမ္း႐ွက္သြားတယ္… မ်က္ႏွာေလးကို ရဲလို႔… ကၽြန္ေတာ္ကလဲ ကၽြန္ေတာ္ပဲ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ သူမ႐ွဴ႐ွဴးေပါက္ေနတာနဲ႔သြားတိုးတယ္… >_< … ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တဲ့စကားေတြအကုန္ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိ ေပ်ာက္ကုန္တယ္… သူမလဲ ႐ွက္႐ွက္နဲ႔ သူမသခင္ကို ျပီးျပီ ဆိုတဲ့သေဘာနဲ႔ ေျပာလိုက္တယ္ … “ဝုတ္ဝုတ္” တဲ့… သူမရဲ႕႔ စိမ္းဖန္႔ဖန္႔ မ်က္ဝန္းဝိုင္းဝိုင္းေလးေတြကလဲ ႐ွက္႐ွက္နဲ႔ မ်က္လႊာကေလးခ်လို႔… ကၽြန္ေတာ္ အနားကထြက္သြားတယ္… ဟင္း… ဒီေန႕လဲလြဲ ျပန္ျပီ… တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ သူမကို ခ်စ္တဲ့အေၾကာင္းေတြ သူမ သိေအာင္ေျပာျပမွာပါဗ်ာ……

(ရယ္ေသာသူ အသက္႐ွည္၏တဲ့ ဟီးဟီး… ေပါေသာသူ အသက္ပို ႐ွည္၏ တဲ့ :P )