နႏၵာျပန္ေရာက္ျပီး ေလးရက္ေျမာက္ေန႔တြင္ ကဗ်ာတို႔ေမာင္ႏွမ ေရာက္လာသည္… နႏၵာေနမေကာင္းသည့္ သတင္းၾကား၍ သတင္းလာေမးၾကျခင္းျဖစ္သည္… နႏၵာအိပ္ယာေပၚမွ မထႏိုင္ေသးေပ…. ဧည့္ခန္းထဲမွ အသံေတြၾကားေနရသည့္တိုင္ နႏၵာ့မ်က္လံုးေကာင္းေကာင္း မဖြင့္ႏိုင္….

“အန္ကယ္လ္.. ကၽြန္ေတာ္တို႔ နႏၵာေနမေကာင္းဘူးၾကားလို႔ သတင္းလာေမးတာပါ… နႏၵာဘယ္လိုေနေသးလဲ မသိဘူးေနာ္… သက္သာရဲ႕လား….”

“ဒီလိုပါပဲသားရယ္… မင္းသူငယ္ခ်င္းက သတိရတစ္ခ်က္ မရတစ္ခ်က္ပါပဲ… ဒါနဲ႔ သားတို႔ ပူလာအိုပင္သြားေတာ့ ဘာမ်ားျဖစ္ခဲ့ေသးလဲ… သမီးေလးေျခမ ႏွစ္ဖက္လံုးေယာင္ကိုင္း ေနတာပဲ… ေျခသည္းေလးေတြေတာင္ မည္းတက္လာတယ္… ”

“ဗ်ာ….”

ကာရံ႕ ေခါင္းထဲမွာ အေတြးေတြ ႐ႈပ္ေထြးေနသည္… နႏၵာခလုတ္တိုက္တာေၾကာင့္ ဆိုရင္လဲ ႏွစ္ဖက္လံုး ျဖစ္စရာ အေၾကာင္းမရွိ… ဒီကိစၥေသြးရုိးသားရိုးေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္… တစ္ခုခုေတာ့ ထူးဆန္းေနျပီ ဆိုတာ ကာရံသိလိုက္သည္…

“အန္ကယ္လ္… ကၽြန္ေတာ္တစ္ခု အၾကံေပးခ်င္တယ္.. ”

“……”

“ဟိုေလ.. အန္ကယ္လ္တုိ႔ ယံုၾကည္တာ မယံုၾကည္တာထက္ … နႏၵာက်န္းမာေရးက အေရးၾကီးေနေတာ့.. နႏၵာ့ကို ဘုရားစာေလးဘာေလး ႐ြတ္ေပးၾကည့္ပါလား… ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မသကၤာဘူး… ”

“ေဟ….”

ဦးေက်ာ္ႏိုင္စိုး ေခတၱႏႈတ္ဆိတ္သြားသည္…. ဒီလိုမ်ိဳး အေကာင္အထည္ မရွိတဲ့ အရာေတြကို ဘယ္တုန္းကမွ အယံုအၾကည္မရွိခဲ့ေပ… ဒါေပမဲ့သမီးေလးအတြက္ေတာ့ ၾကိဳးစားၾကည့္ရမွာေပါ့… ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္… ဘုရားစာရြတ္ၾကည့္လို႔ေတာ့ နစ္နာစရာ မ႐ွိ….. ဦးေက်ာ္ႏိုင္စိုး တို႔နဲ႔ အခန္းခ်င္းကပ္လ်က္ ေနတဲ့ ညီမဝမ္းကြဲေလး မ်ိဳးမ်ဳိးေက်ာ္ကို သြားသတိရသည္.. သူမက ဘုရားတရားအလြန္လုပ္သည္… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေလာကေတြ အေၾကာင္း လံုးဝအယံုအၾကည္ မရွိသူ ဦးေက်ာ္ႏိုင္စိုး ထက္ေတာ့ ပိုသိမွာေသခ်ာသည္….

ထို႔ေနာက္ ဦးေက်ာ္ႏိုင္စိုး ထိုင္ေနရာမွထကာ ဖုန္းကိုေကာက္ႏွိပ္လိုက္သည္…

“ဟဲလို”

“ဟဲလို… ညီမေလးလား… ခုဘယ္မွာလဲ အိမ္မွာပဲလား ”

“ဟုတ္တယ္ ကိုကိုၾကီး.. ဘာျဖစ္လို႔လဲ… နႏၵာေလး အဖ်ားတက္ျပန္ျပီလား”

“မဟုတ္ပါဘူးကြယ္… ဒီမွာ ကဗ်ာတို႔ ေမာင္ႏွမ ေရာက္ေနလို႔ ဒီဘက္အိမ္ခဏလာခဲ့ဦးေလ….”

“ဟုတ္ကဲ့ ကိုကိုၾကီး…”

ဦးေက်ာ္ႏိုင္စိုး ကာရံတို႔ဘက္သို႔ ျပန္ေလွ်ာက္လာျပီး…. နႏၵာပူလာအိုပင္ သြားတုန္းက ျဖစ္ခဲ့တာဘာမ်ားရွိလို႔လဲဟု ေမးေလသည္… ကာရံလဲ ေတာထဲမွာ ေခ်ာ္လဲတာကလြဲလို႔ ဘာမွေထြေထြထူးထူးမရွိေၾကာင္းနဲ႕ သာမန္ဖ်ားတာလဲ ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာျပရေလသည္…. ထို႔ေနာက္ အိမ္ထဲသို႔ အသားလတ္လတ္ အရပ္အနည္းငယ္ ျမင့္သည့္ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ ဝင္လာေလသည္… အသက္ မၾကီးလြန္းမွန္းသိသာေသာ္လည္း ဝတ္စားထားသည့္ လံုခ်ည္ ႏွင့္ ရင္ဖံုးေၾကာင့္ အသက္ၾကီးသည္ဟု ထင္ရသည္… ကာရံတို႔ ထိုင္ရာမွထ ရပ္ကာ အရုိအေသေပးလိုက္သည္…

“အန္တီမ်ိဳး.. ေနေကာင္းတယ္ေနာ္”

“ေအးေအး… ေကာင္းပါ့ရွင္…. း)… ကဲ .. ကိုကိုၾကီး… ညီမေလးကိုေခၚတာ ဘာကိစၥလဲ… ”

ဦးေက်ာ္ႏိုင္စိုးလဲ စကားကိုရွည္ရွည္ေဝးေဝးေျပာမေနေတာ့ပဲ နႏၵာ့ကို ဘုရားစာရြတ္ေပးရန္ေျပာေလသည္… ေဒၚမ်ိဳးမ်ိဳးေက်ာ္ ဘုရားစာ ရြတ္ေပးေတာ့.. နႏၵာ မ်က္လံုးပြင့္လာသည္… ေနာက္ေတာ့ သူ႔အေဒၚကို စူးစူးဝါးဝါး ၾကည့္ကာ ငိုေလေတာ့သည္… ဦးေက်ာ္ႏိုင္စိုးလဲ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိျဖစ္ကာ ဘုရားစာရြတ္တာရပ္ခိုင္းျပီး နႏၵာ့ကို ေခ်ာ့သိပ္ လိုက္ရသည္…. နႏၵာအိပ္ေပ်ာ္သြားမွ ေဒၚမ်ိဳးမ်ိဳးေက်ာ္က…

“အမွန္ေတာ့ ညီမေလးလဲ အဲဒါ တိုင္ပင္ခ်င္ေနတာ ကိုကိုၾကီးေရ…. နႏၵာေလး ေနမေကာင္းျဖစ္ကတည္းက ညီမေလးက ညအိပ္ခါနီးတိုင္း ဆုေတာင္း ေပးေနတာ… ညတိုင္းလဲ အိပ္မက္ေတြ မက္မက္ေနတယ္… အိပ္မက္ေတြကလဲ အတူတူပဲ… အိပ္မက္ထဲမွာ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္က မေက်မနပ္နဲ႔ လာေျပာေျပာေနတာ… နႏၵာေလးဟာ ေတာထဲမွာတစ္ခုခုကို တက္နင္းသြားပါသတဲ့ အဲဒီ အရာက နႏၵာ့အတြက္ေတာ့ ဘာမွမဟုတ္ေပမဲ့ သူ႔အတြက္ ေတာ့ အေရးၾကီးတယ္တဲ့… အဲဒါေၾကာင့္ေဒါသထြက္ျပီး ေျခမႏွစ္ခုလံုးကို လက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္ ညွပ္ျပီး မရ ရေအာင္လိုက္လာတာဆိုပဲ… အခု နႏၵာေၾကာင့္ သူ႔သားငယ္ေလး တစ္ကိုယ္လံုးညစ္ပတ္သြားျပီလို႔လဲ ေျပာေသးတယ္…. ညီမေလးအထင္ေတာ့ သူမ်ားလွဴထားတန္းထားတဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုခုကို မသိပဲ တက္နင္းခဲ့ပံု ရတယ္… ”

“ အစကေတာ့ ညီမေလးပဲ အစိုးရိမ္လြန္ျပီး အိပ္မက္ေတြ ေလွ်ာက္မက္ေနတယ္ ထင္တာ… ဒီတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ ေသြး႐ုိးသား႐ိုး မဟုတ္ေလာက္ဘူး…. မနက္ျဖန္ညီမေလး ကိုးကြယ္ေနက် ဆရာေတာ္ကို သြားပင့္ခဲ့မယ္ေနာ္ ကိုကိုၾကီး… သိပ္ေတာ့စိတ္မပူပါနဲ႔… နႏၵာေလးေနေကာင္းသြားမွာပါ…”

ေနာက္တစ္ေန႔ မိုးလင္းတာနဲ႔ ေဒၚမ်ိဳးမ်ိဳးေက်ာ္ ေရာက္လာသည္.. နႏၵာေျခမေလး ေျခသည္းႏွစ္ခုမွာ ပုပ္၍ပင္ေနေလျပီ… ကဗ်ာကေတာ့ စိတ္ပူလို႔ နႏၵာ့ကို ေစာင့္အိပ္ေပးသည့္ အတြက္ နႏၵာတို႔ အိမ္မွာပင္… ကာရံကေတာ့မေရာက္ေသး ခဏေနရင္ေတာ့ ကဗ်ာ့ကိုလာၾကိဳဖို႔ ေရာက္လာလိမ့္မည္… ဘုန္းဘုန္းၾကြလာေတာ့ နႏၵာ့ကို ေခၚကာ ဘုရားစာအမ်ိဳးမ်ိဳးကို အဆက္မပ်က္ရြတ္ဖတ္ေလ ေတာ့သည္… နႏၵာ ပထမပိုင္းေတာ့ ေအာ္ငိုသည္… ေနာက္ေတာ့အငိုတိတ္သြားကာ ဘုန္းဘုန္းကို မ်က္ေထာင့္နီၾကီးျဖင့္ ၾကည့္ေနေလသည္… မ်က္ရည္ေတြကေတာ့ က်လ်က္ပင္…. မၾကာမီပင္နႏၵာ ဝူးဝူးဝါးဝါးႏွင့္ ေအာ္ေနေတာ့သည္… ဘုန္းဘုန္းႏွင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္သို႔ ေျပးကာနံရံႏွင့္ ကပ္ေနေလသည္… ထို႔ေနာက္ ေအာ္ၾကီးဟစ္က်ယ္ ေအာ္ငိုကာ နံရံကိုလက္သည္းမ်ားျဖင့္ အဆက္မျပတ္ ကုပ္ျခစ္ေနေလသည္….

အားလံုးက ဝိုင္းျပီးေၾကာင္ၾကည့္ေနမိၾကသည္… မၾကာမီကာရံေရာက္လာျပီး နႏၵာ့လက္မ်ားကို ခ်ဳပ္ထားေလသည္… နႏၵာလက္ကေလးမ်ားမွာ ေသြးစေလးမ်ာပင္စို႔ေနေလျပီ… ဘုန္းဘုန္းလဲ နႏၵာ့ကို ပရိတ္ေရျဖန္းေပးျပီ… ေႏွာက္ယွက္ေနေသာ ထိုေလာကသားကိုလဲ နႏၵာကို ခြင့္လြတ္ေပးဖို႔ ေတာင္းပန္ေလသည္… ခဏၾကာမွနႏၵာ ေပ်ာ့ေခြျပီးလဲက်သြားေလသည္…. ဦးေက်ာ္ႏိုင္စိုးကေတာ့ ျဖစ္ပ်က္သြားသည္မ်ားကို ၾကည့္ျပီး သူ႔မ်က္စိသူ မယံုႏိုင္ေသးေပ…. နႏၵာႏိုးလာေတာ့ အဖ်ားက်သြားျပီ… ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္လဲ စကားေျပာႏိုင္လာသည္…

ေနာက္တစ္ေန႔ ေက်ာင္းျပန္တတ္ႏိုင္ေတာ့… စာေတြျပန္ကူးဖို႔ လုပ္ရဦးမည္…. မနက္က် ကာရံႏွင့္ကဗ်ာေရာက္လာၾကသည္…

“ဟဲ့… နႏၵာ… ေရာ့”

“ဟင္…ဘာေတြလဲ ကဗ်ာရဲ႕”

“ကိုယ့္ဘာသာၾကည့္…”

“ဟယ္… ငါ့အတြက္စာေတြကူးေပးထားတယ္… အဲဒါေၾကာင့္ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေလးကို ခ်စ္ေနရတာ… ”

“ငါ့ကိုလာမခ်စ္နဲ႔ စာကူးေပးတဲ့လူကို သြားခ်စ္…. အဲဒါ ကိုၾကီးကူးေပးထားတာ… :P … ဟြန္း”

ကာရံႏွင့္ကဗ်ာ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ျပိဳင္တူျပံဳးမိၾကသည္……. ^____^ V

“ေက်းဇူးတင္လႊာ”

ဒီပိုစ့္ကေလး မျပီးျပီးေအာင္ ေန႔ မအား ည မနား စီေဘာက္စ္ေလးမွာ လာ လာ ေအာ္တတ္ေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလည္းေကာင္း……

ပိုစ့္ ကေလး ျပီးသည္အထိ စိတ္႐ွည္သည္းခံျပီ ဖတ္ေပးေသာ စာဖတ္သူ အေပါင္းအားလည္းေကာင္း….

မေျပာမဆိုနာမည္ ယူသံုးခံလိုက္ရေသာ fuu fuu, L2M ႏွင့္ နန္ေလး အားလည္းေကာင္း….

အခုလို ေခ်ာေခ်ာလွလွသမီးေပါေလး ေမြးထုတ္ ေပးပါေသာ ဒယ္ဒီႏွင့္မာမီတို႔အားလည္းေကာင္း….

ျမန္မာစာေရးတတ္ ဖတ္တတ္ေအာင္သင္ေပးခဲ့ၾကေသာ ဆရာ၊ ဆရာမ အေပါင္းတို႔အားလည္းေကာင္း…. မီးမီး ႏွင္းဆီျဖဴမွ ေက်းဇူး အထူးရွယ္ တင္ရွိပါေၾကာင္းနဲ႔.. လိုအင္ဆႏၵတစ္လံုးတစ္ဝ ျပည့္ဝၾကပါေစ လို႔ ဒီေနရာမွ ဆုေတာင္းေမတၱာ ပို႔သလိုက္ပါတယ္ ရွန္…. ^__^ (ေပါျဖစ္ေအာင္ေပါလိုက္ေသးတာ)